„w którym h — różnica wysokości między środkiem kotła a środkiem grzejnika, dla którego określa się ciśnienie czynne (m), Q P — gęstość wody powrotnej, Q z — gęstość wody zasilającej, g — przyspieszenie ziemskie. Ciśnienie czynne służy do pokonania oporów przepływu wody w instalacji. Opory instalacji ogrzewania centralnego dzielą się na dwa rodzaje —opory tarcia (liniowej) i opory m i e j s c ow e. Pierwsze to tarcie wody o ścianki przewodów, drugie to wiry, dławienia, zmiany kierunku przepływu itp. występujące w kształtkach, zaworach, grzejnikach itp. Oba te rodzaje oporów zależą od prędkości przepływu czynnika i rosną wraz ze wzrostem tej prędkości proporcjonalnie do jej kwadratu.
Wartości oporów zależą od rodzaju materiału przewodów, ich chropowatości, od konstrukcji zaworów i sposobu wykonania kolan, zwężek i innych elementów.
Pod wpływem ciśnienia czynnego H następuje ruch wody w przewodach. Prędkość przepływu wzrasta tak długo, aż całkowite opory przepływu, a mianowicie suma wszystkich oporów miejscowych plus suma oporów w prostych odcinkach rur (oporów tarcia) staną się równe ciśnieniu czynnemu.
Warunkiem działania ogrzewania grawitacyjnego jest zrównanie strat ciśnienia i ciśnienia czynnego, tj. żeby ciśnienie czynne zapewniało pokonanie oporów przepływu wody w istalacji.“(3)