„Opowieści o kochankach
W pierwsym okresie znajomości z Krasińskim Potocka nie była akurat przez nikogo adorowana. Była wolna, a po ostatnich romansach pozostał w niej nawet pewien osad goryczy. I w tym momencie pojawił się Krasiński, który jak to u niego bywało w zwyczaju oddał się Delfinie bez reszty. Podobna egzaltacja musiała zaskoczyć nawet tak wytrawną jak ona znawczynię sztuki miłości.
Zaraz po Wielkanocnych Świętach (1839) spotykają się w Albano, gdzie przeżywają prawdziwe chwile szczęścia. Potem Didysza wraca do Neapolu, dokąd w krótkim odstępie czasu podąży za nią euforyczny Siżyś. Nie od razu będzie niepokoił Komarów w ich pałacyku; dopiero po powrocie z Sycylii, dokąd udał się z Kazimierzem i Jerzym Lubomirskimi, „wbije się" we frak, unikając jednakże jak ognia spotkań oficjalnych.
Natomiast z Delfina widuje się ciągle jeżdżą konno po nadmorskich plażach, wypływają łódką w morze („Niech czółno i morze... w twej pamięci zostaną na zawsze"). Potem pospieszy na spotkanie z ojcem, który niestrudzenie pracuje nad przyszłością małżeńską syna. Zygmunt i tym razem się spóźnił, a kiedy wreszcie doszedł ojca w Dreźnie, poirytowany generał był już jedną nogą w dyliżansie do kraju. Zgniewany nonszalancją jedynaka polecił mu podążyć za sobą, wstrzymując jednocześnie wszelkie finansowe dotacje.“(7)