„Oni żyją, proszę pani! Uratujemy ich! Na pewno uratujemy! zawołał Dick Sand.
Co im się przytrafiło dociekał kuzyn Benedykt.
Musimy poczekać, aż będą mogli mówić powiedział kapitan Hull wówczas opowiedzą nam swoje przygody. Ale przede wszystkim trzeba dać im trochę wody zmieszanej z kilkoma kroplami rumu.
Odwrócił się i zawołał
Negoro!
Na dźwięk tego imienia pies poderwał się ze zjeżoną sierścią i otwartym pyskiem, jak gdyby wystawiał zwierzynę na polowaniu.
Tymczasem kucharz się nie zjawiał.
Negoro! powtórzył kapitan Hull.
Pies z nagła warknął i zaczął zdradzać oznaki najwyższej wściekłości.
Negoro wyszedł z kuchni. Zaledwie stanął na pokładzie, pies poderwał się z miejsca i próbował mu skoczyć do gardła. Kucharz, który trzymał w ręku pogrzebacz, odepchnął nim zwierzę. Kilku marynarzy przytrzymało napastnika.
Czy znacie tego psa zapytał kapitan Hull kucharza.
Ja zdziwił się Negoro. Widzę go po raz pierwszy w życiu.
To bardzo dziwne szepnął do siebie Dick Sand.
ROZBITKOWIE ZE STATKU „WALDECK"
W Afryce po obu stronach równika kwitnie jeszcze na wielką skalę handel niewolnikami. Mimo kontroli przeprowadzanej przez angielskie i francuskie krążowniki statki naładowane niewolnikami opuszczają każdego roku wybrzeża Angoli i Mozambiku, aby dostarczyć Murzynów do różnych miejsc świata, i to co trzeba z naciskiem podkreślić świata cywilizowanego.“(12)