„OBCY KORPUS DYPLOMATYCZNY I KONSULARNY
W POLSCE
Mówiąc o dyplomacji Drugiej Rzeczypospolitej nie sposób nie wspomnieć o obcych przedstawicielach dyplomatycznych i konsularnych w Polsce. Przede wszystkim ze względu na to, że polskie MSZ, Protokół Dyplomatyczny, a także inne departamenty i wydziały utrzymywały z nimi bliskie, robocze, codzienne kontakty. Poza tym ci obcy przedstawiciele byli także dyplomatami. Była to więc jakby druga strona tego samego medalu, bez poznania której wiedza o dyplomacji polskiej okresu międzywojennego nie byłaby pełna.
1. Akredytacje
Początki obcego korpusu dyplomatycznego w odrodzonej Polsce były bardzo skromne. W pierwszych miesiącach istnienia państwa, w roku 1918, było w Warszawie tylko dwóch cudzoziemskich dyplomatów.
Najwcześniej , bo już w maju 1918 r., przybył do Polski msgr. Achilles Ratti, gdy kraj znajdował się jeszcze pod okupacją. Nazywał się on wówczas wizytatorem apostolskim. „Wizytator pisze poseł Tommasini nie bacząc na niewygody, które w tym okresie były istotnie znaczne, przebiegł Polskę wszerz i wzdłuż celem zdania sobie na miejscu sprawy ze stosunków panujących w kraju".
Ale rzeczywistym przedstawicielem politycznym był dopiero przybyły do Warszawy 20 listopada 1918 r. poseł Niemiec Harry Kessler. Jego pobyt w Polsce, choć bardzo korzystny dla odradzającego się państwa, nie trwał jednak długo. Na skutek nacisków zewnętrznych i wewnętrznych rząd polski zmuszony był odmówić mu akredytacji i Kessler opuścił Warszawę w połowie grudnia 1918 r.“(4)