„ni a elektronów. Przypatrzcie się nważnie — dodał i skierował promień latarki na środek przeciwległej ściany.
—Teraz nie działają układy odchylające — spostrzegł Władek. — Ani poziomy, ani pionowy.
—Tak, słusznie... — potwierdził ojciec. — Lecz teraz uważajcie w kineskopie, nie opodal katody, jest umieszczona specjalna elektroda sterująca, która — aczkolwiek ma nieco inną konstrukcję niż typowa siatka w lampie elektronowej — działa tak samo jak ona. Zależnie od napięcia, jakie na niej panuje, przepuszcza ona większy lub — tu ojciec przesłonił ręką część reflektora latarki — mniejszy strumień elektronów. Przy odpowiednio dobranym napięciu na tej „siatce" może ona w ogóle nie przepuścić strumienia elektronów do ekranu, zatrzyma go — tu ojciec przesłonił latarkę całkowicie, w pokoju zapanowała ciemność.
—A więc ta siatka ma wpływ na jasność promienia... nie, jasność świecenia ekranu... — poprawił się Janek.
— Tak, określa jasność plamki wędrującej szybko po wewnętrznej stronie ekranu — potwierdził ojciec. — Jeśli jednocześnie działają układy odchylające, poziomy i pionowy, rozświetlając nam cały ekran, możemy przez wysterowanie jasności poszczególnych punktów ekranu uzyskać obraz. Pokażę to wam w tempie zwolnionym... Uwaga!“(2)