„Kiedy wracam, Kaśka jest już w domu. Wychodzi z przyczepy i zbliża się do mnie. Tak zawsze robiła, tak ją nauczyłem. Lubię, gdy mnie tak wita. Zamierzałem wręczyć jej banknoty, ale w ostatniej chwili się rozmyślam. Zaczną się pytania, dociekania, pouczenia. A po cholerę mi to Sprawa jest tak zagmatwana, że sam nie wiem, jak to ugryźć. Jak najdalej od śledztwa.
Gdzieś tak długo był
Trochę rozkoszowałem się naturą.
Jutro pojedziemy razem. Łono natury, mój Boże.
Właśnie, miłość i Jastrzębie Wzgórze wyrywa mi się. Coraz częściej wylatują ze mnie takie słowa, jakby je jakiś zewnętrzny magnes przyciągał. Już sam to spostrzegam. U nas gorzej niż w Somalii, a tam, kobieto, prosiaki na rożnie pieką. Tam już Tuśki mama i pies jak zmora. Tylko nie ja, tylko nie my. Pokażę temu patriarsze, że Ali Baba też coś znaczy, że potrafi otworzyć sezam.
Znowu swoje
Kaśka, nie ględź mówię. Wierz mi, będziemy jeszcze panami, będziesz szałowo ubrana jeździła luksusowym kabrioletem.
W porządku, Ali Babo, wierzę w to. Tylko pomału, dojdziemy do swego.
Pomału, pomału... Raz się żyje rzucam. Za parę lat zmarszczki i siwizna. Żyje się tylko raz.
A skąd wiesz, że tylko raz Będzie zmartwychwstanie, a więc już dwa razy żyć będziemy.“(10)