„IV. Dwór austriacki wobec Polski po 3 maja 1791 roku
Ustalenie rzeczywistej polityki dworu wiedeńskiego wobec Rzeczypospolitej i Konstytucji 3 Maja w latach 1791 i 1792, aż do śmierci cesarza Leopolda II, jest wielkim odkryciem Waleriana Kalinki, które mieniło całkowicie perspektywę historyczną, w jakiej widzimy od tego czasu szanse dziejowe nowej Ustawy Rządowej i nowego systemu politycznego Polski, stworzonego przez Sejm Czteroletni. Do czasów wystąpienia Kalinki (lata siedemdziesiąte XIX wieku) panowało bowiem mniemanie, że wszystkie trzy dwory zaborcze zajęły wobec dzieła 3 maja stanowisko nieprzychylne, co prawda o różnym nasileniu, od jawnej nieprzychylności Petersburga poprzez skrywaną niechęć Berlina aż do umiarkowanej nieżyczliwości Wiednia.
W tej sytuacji zdawało się oczywiste, że Konstytucja 3 Maja żadnych szans przetrwania w ogóle nie miała. Rzeczywiste zabiegi dyplomatyczne dworu wiedeńskiego z roku 1791 pozostawały w głębokim utajeniu. W Polsce pamiętano natomiast o słowach kanclerza Kaunitza, wyrzeczonych dnia 6 czerwca 1792 roku w odpowiedzi na notę polską, w której rząd warszawski prosił o przyjazną interwencję w Petersburgu dla ocalenia Konstytucji 3 Maja „Nie pojmuję, co mogło wzbudzić mniemanie w Polakach, jakoby dwór wiedeński miał ujmować się za nową konstytucją. Nie tylko żaden traktat nas do tego nie obowiązuje, ale wiadomo, jakeśmy unikali wobec Rzeczypospolitej wszelakiej urzędowej eksplikacji, która by mogła być wzięta za nasze bezpośrednie do sprawy wmieszanie się"76.“(9)